عقب تاکسي کنار دو دختر جوان نشسته بودم، از پنجره بيرون را نگاه مي کردم و به حرف هاي آنها گوش مي کردم. «ديروز دوباره داشت همون مزخرفات هميشگي رو مي گفت، ديدم ديگه حوصله اش رو ندارم، گفتم؛ «بسه ديگه، خفه شو.» گفت؛ «اين چه طرز حرف زدنه؟» گفتم؛ «همينه که هست، خسته ام کردي. خيلي وقته خسته ام کردي ولي تحمل ات کردم. دور و برم دارم همه چي رو تحمل مي کنم ولي تو رو که ديگه مجبور نيستم تحمل کنم» گفت؛ «منو داري تحمل مي کني؟» گفتم؛ «خيلي وقته، خيلي وقته ازت خسته شدم.» گفت؛ «پس چرا زودتر بهم نگفتي؟» گفتم؛ «چه مي دونم، نگفتم ديگه. فکر کردم تموم مي شه ولي نشد».» دختر دوم گفت؛ «اون چي گفت؟» «از ديروز ول کرده رفته، هرچي هم زنگ مي زنم جواب نمي ده. خيلي نگرانم.» دختر دوم گفت؛ «حالا يه نفسي بکش.» اولي گفت؛ «نه بابا، نفس چيه؟» «مگه خسته نشده بودي؟» دختر اول گفت؛ «چرا، ولي الان خسته ترم.» بعد با صداي بلندتري گفت؛ «خيلي خسته ام.» راننده در آينه نگاه کرد و گفت؛ «خسته نباشيد.»

این یادداشت سروش صحت در ستون "در تاکسی" رویداد روزنامه اعتماد ۱۵/۹/۸۶ بود.

حالا حکایت ماست.خسته شدم .ولی نمی تونم کاری بکنم آخه می ترسم بعدش خسته تر بشم. 

من این نگاه ها و پچ پچ های یواشکی تو گوش هم رو می بینم و می فهمم.اما دوست دارم چشم هام رو ببینم و بگذرم.می ترسم از تکرار تاریخ!می ترسم یه روزی شاید همین روزهای نزدیک به بهانه ایی نگاه ها گره بخورند.آن وقت...

نه اصلا دستم و دلم نمیره این نوشته رو ادامه بدم.از ترسی بنویسم که این روزها چنگ انداخته به تمام وجودم و یک لحظه هم راحتم نمی ذاره. ازکابوس های شبانه ایی که خواب راحت رو ازم دریغ کردند.

هیچی بدترازاین نیست که مطمئن باشی اگر قرار باشه اتفاقی بیفته, می افته و تو هیچ کاری نمی تونی بکنی.حتی شاید نتونی فریاد بکشی.میشی شبیه یه بازیکن که به هر دلیلی بازی بهش نرسیده و حالا در جایگاه تماشاچی ها نشسته و با حرص به بازی نگاه می کنه و براش فرقی هم نمی کنه کی برنده باشه و کی بازنده. مهم اینکه اون از بازی کنار گذاشته شده....

این قدر دارم حرفم رو می پیچونم که خودم هم قاطی کردم دارم چی میگم و منظورم چیه!؟

فقط امیدوارم این اتفاق که چند روزه تمام ذهنم به خودش مشغول کرده نیفته. که اگر بشه آنچه نباید,حسابی بهم میریزم همین!

نفهميدن وحشتناك است

نفهميدن و در آغوش كشيدن

ولي انگار عجيب نيست

فهميدن هم وحشتناك است

وحشتناك

هم با اين و هم با آن به خود زخم ميزنيم

و من دلخوشم

به درك ابتدايي ام از تو

كه نيازارم روح مهربانم را به نفهميدن

و نميرانم به فهميدن.

پ ن۱ "نمی دونم این شعر از کیه. دوستش داشتم گفتم بذارم تو وبلاگم.همین.