روی جاده خودم

خوشحالم که هستی...

falaagh — Fri, 04 Dec 2009 21:17:35 GMT

حالا که فقط چند قدم با تو فاصله دارم و اگر دستم دراز کنم می‌تونم دست‌های لاغرت بگیرم، حالا که هستی و دیگه نگران نبودنت نیستم درست همین حالا دوست دارم گریه کنم! نگاهم از نگاهت، از صورتت می‌دزدم و بین زمین و آسمون سرگردونش می‌کنم تا مبادا نتونم جلوی اشک‌هام بگیرم...

می‌دونی تو این چهل و چند روز حتی بغض هم نکردم فقط گیج بودم و نگران... ولی حالا که فقط چند تا صندلی ازم فاصله داری چقدر دوست دارم گریه کنم... نخند! می‌دونم که می‌دونی یکی از نقطه ضعف‌های من گریه نکردن یا درست‌تر بگم، کم گریه کردن و برای همین هم اکثر اوقات پر از احساس خشم یا اندوهم اما این بار پر از دلتنگی‌ام و نمی‌دونم تا کی؟ و تا چند بار دیدنت...

خوشحالم که هستی محبوبه ...

زندگی است دیگر،می‌گذرد...

falaagh — Wed, 18 Nov 2009 12:55:50 GMT

جعبه را جلوی کتابخانه می‌گذارم و شروع به چیدن کتاب‌ها می‌کنم. اثاث‌کشی هم چیز جالبی است . تمام زندگی را از جایی جمع می‌کنی و در جایی جدید دوباره پهن‌اش می‌کنی و در این جابه‌جایی مجبوری از بعضی چیزها دل بکنی و بگذاری همان جا بماند. کتاب‌ها را سرسری نگاه می‌کنم و جملاتی که زیرشان خط کشیده‌ام خود نمایی می‌کنند و مجبورم می‌کنند چند باری بخوانمشان. اما کتاب‌هایی که هدیه گرفته‌ام حکایت دیگری دارند. اول کتاب را می‌خوانم و چند ثانیه دست از کار می‌کشم و فکر می‌کنم. نتیجه این فکر گاهی خنده است و بی‌خیالی، گاهی تلفیقی از عصبانیت و حسی کهنه که هنوز برایش اسمی پیدا نکردم. اما هر چه هست گاهی خوب است و گاهی بد.گاهی هم چند ثانیه سکوت به احترام خودم! کتاب‌ها را می‌چینم و می‌رسم به روزنوشت‌هایی که در سه سال اخیر نوشته‌ام.با روزهایی که خوب بودم و حال خوشی داشتم شروع شده، اما بعد نوشته‌هایم نامرتب شده و هفته‌ایی، گاهی هم ماهی فقط یک صفحه. یادم می‌آید که آن روزها خوش نبودم ، بد بودم! به معنای واقعی کلمه بد بودم و بی حوصله و شاید کمی هم افسرده... دفتر را نگه می‌دارم و ترجبح می‌دهم در جعبه نباشد.

دراز می‌کشم و به سقف نگاه می‌کنم و باز تمام آنچه خوانده‌ام در ذهنم مرور می‌شود.روزنوشت‌ها،تقدیمی‌های اول کتاب و خاطرات کوچک و پراکنده‌ایی که فراموش شده بودند. به صندوق سبز ورودی خانه‌مان که یک سالی می‌شود زردش کرده‌اند. به آن غروب سرد پاییزی زیر پل کریمخان، به کلاس زبان دانشگاه و دل دل کردن‌های من برای رسیدن عقربه ساعت به 2 و...

راستی تمام اینها برای چند سال پیش بود!؟ انگار که ده سالی می‌گذرد از آن روزهای پرماجرا و آیدای 18 ساله‌ی ساده دل... تنها چیزی که خوب یادم مانده صدای ابی است که تمام سکوت من را پر می‌کرد و زمزمه‌های من " همین امشب فقط ،همین امشب فقط هم بغض من باش" و اشک‌هایی که می‌ریختم. به آن اشک‌ها احترام می‌گذارم و میدانم چقدر شفاف بودند اما امروز می‌دانم که زیادی ساده دل و کوچک بودم و به قول دوستی احمق!

هوس می‌کنم کمی ابی گوش کنم و آن ترانه‌ایی که دیوانه‌ام می‌کند هنوز " طلوع کن طلوع کن در این ستاره مردگی که از تو تازه می‌شود این خلوت سرخوردگی /طلوع کن طلوع کن که بودنم تازه کنی دست مرا بگیری با بوسه اندازه کنی /آینه پر می‌شود از جوانی خاطره ها .... تن تو و شرم من و خاموشی پنجره ها . طلوع طلوع کن از تو به پایان می‌رسم..."

بلند می‌شوم به این خانه نیمه خالی و بهم ریخته نگاهی می‌اندازم. دوباره می‌شوم همانی که امروز هستم. بی‌خیال دیروزها و دنبال ماجرا و تجربه‌ها و کشف‌های تازه و هیجان انگیزتر...

می‌دانم که نه به این خانه تعلق خاطری دارم و نه به خانه جدید تعلق خاطری پیدا خواهم کرد. نه از داشته‌های امروزم خردسندم و نه از نداشته‌ها غمگین...زندگی است دیگر، می‌گذرد...

"نه" گفتن و "نه"شنیدن

falaagh — Sat, 07 Nov 2009 22:02:18 GMT

چندان رابطه‌هایی را که روی مانیفست " تا هستی،هستم" شکل می‌گیرد و صرفا از روی عادت و ترس از تنهایی، ادامه پیدا می‌کنند را نمی‌پسندم و جسارت "نخواستن" و "نه" گفتن را بیشتر دوست دارم. جایی که "تو" تصمیم می‌گیری زندگی و رابطه‌ات را به کدام جهت بچرخانی و با که بیشتر معاشرت کنی و چه کسی را موقت یا دائم از زندگی‌ات دور کنی. این کار به من نوعی ، احساس "زنده" و "موثر" بودن می‌دهد. اما درست به اندازه لذتی که از "نه" گفتن می‌برم از نه شنیدن می‌ترسم. از اینکه من چیزی را بخواهم و جوابش "نه" باشد. اینکه دیگری خواسته‌ام را نخواهد در مواقع حاد! می‌تواند من را ویران کند. اما یادگرفتم که "نه" گفتن هم راه و روشی دارد. راه و روشی که رعایت کردنش حداقل می‌تواند خودم را از کینه و دلخوری در امان نگه دارد و روزگار مجبورم نکند به پرداخت تاوانی سنگین برای یک لحظه بی‌احتیاطی و بی‌حواسی.

* دیگر روزهای نبودت را نمی‌شمارم که هر چه این روزها می‌گذرد و هوا رو به سردی می‌رود بیشتر دلتنگ و نگرانت می‌شوم و وقتی تو را تصویر می‌کنم در اتاقی کوچک و نمور، سرگیجه می‌گیرم از این حجم غیر قابل تصور بی‌عدالتی. اما خوب می‌دانم که تو آرامی و زیر لب قرآن می‌خوانی...

زیر لب دعا می‌خوانم

falaagh — Fri, 23 Oct 2009 12:07:18 GMT

اسم‌ها را یکی یکی به زبان می‌آورم،زیر لب دعایی کوتاه می‌خوانم و دانه درشت تسبیح سبزم از میان انگشتم می‌افتد. می‌گویند زود رهایشان می‌کنند و من به دستگیری هنگام خواندن دعای کمیل فکر می‌کنم و دوست دارم فریاد بزنم... به محمدرضا جلایی‌پور فکر می‌کنم که هنوز یک ماه بیشتر از آزادی‌اش نگذشته است که باز به دستانش دستبند زدند آن‌ هم به جرم خواندن دعای کمیل. به یاد فاطمه شمس می‌افتم و برایش آرزوی صبر می‌کنم... صدای خنده محبوبه توی گوشم می‌پیچد چهره محسن همیشه مهربان و نگران جلو چشم‌هایم می‌آید و گریه‌ام می‌گیرد... می‌گویند زود رهایشان می‌کنند... اسم‌ها را گفته‌ام و به نام کسانی رسیده‌ام که ماه‌‌‌‌‌ها است که در بندند و استوار، زیر لب دعا می‌خوانم و دانه درشت تسبیح سبزم از میان انگشتم می‌افتد...

خبرها روی سرمان خراب می‌شوند و حتی فرصت آخ گفتن هم نداریم. نفس‌مان را در سینه نگه می‌داریم و آهی می‌کشیم کوتاه و قلبمان تیر می‌کشد از تیزی بی رحم این روزها و زمان‌دارانش...

*پی نوشت: در آخرین خبرها آمده که محمدرضا جلایی‌پور را آزاد کردند. شکر...

*پی نوشت2:محسن هم آزاد شد. اما محبوبه...محبوبه...محبوبه...

مرثیه

falaagh — Mon, 13 Jul 2009 11:30:47 GMT

امروز / ما شکسته، ما خسته / ای شما به جای ما پیروز / این شکست و پیروزی به کامتان خوش باد / هرچه فاتحانه می خندید / هرچه می زنید، می بندید / می برید، می بارید / خوش به کامتان اما / این عزیز ما را هم به خاک بسپارید...

اینجا ایران است...

falaagh — Fri, 03 Jul 2009 22:04:55 GMT

احساس می‌کنم در کشوری زندگی می‌کنم که تمام عمرم بهم دروغ گفته.وقتی که به دنیا اومدم در گوشم اذان خواندند و بهم گفتند تو یک مسلمانی و اینجا جمهوری اسلامی است و به روش علوی اداره می‌شود.اما در سه هفته گذشته هر چه دیدم و شنیدم نشانی از اسلام و مسلمانی نداشت.این برخورد و زدن مردم چه فرقی با زدن حکومت طاغوت و دیگر حکومت‌های به اصطلاح ظالم داشت؟ اگر میرحسین موسوی باید پاسخگوی خون هایی که در این مدت ریخته شده باشد پس باید از امام خمینی به خاطر خون‌هایی که طاغوت کف خیابان‌ها ریخت خونخواهی کرد!

وقتی یک نظام توان امانت داری رای ملت را ندارد,مگه مشروعیتی هم برایش باقی می‌ماند؟دیگر به چه چیز این کشور باید اطمینان داشت؟ وقتی حتی بالاترین مقام یک کشور هم به جای اینکه به فکر ملت باشد نگران همفکرها و نزدیکان خودش است.اینجا ایران است....

فردایی که دیگر جایی برای شما ندارد

falaagh — Sat, 20 Jun 2009 23:42:30 GMT

از تمام امروز.از تمام دویدنهایم میان کوچه پس کوچه های ولیعصر و انقلاب و آزادی و آن گازهای اشک‌آور و فلفل و باتوم از تمام این ها می‌توانم بگذرم و بگذارم به حساب تجربه ایی گران‌بها.که به این صدای گرفته و سوزش گلو و پاهای دردناکم افتخار کنم.اما تو را هیچ وقت نمی‌بخشم.تو لعنتی,تو قاتل که دوست, برادر, خواهر و هم وطنم را می‌کشی.که آرزوهایشان را برباد می دهی. که چشمان مضطرب و نگران مادرانشان را نمی‌بینی.

برادران بسیجی دلم برایتان می‌سوزد.دلم برای آن مغزها و دنیای کوچکتان می‌سوزد.برای آن زبان و دست‌های نانجیبتان. این روزها و شب ها در خاطرمان می‌ماند تا روزی که روشنایی سحر چشم‌های شما را کور کرده باشد و ما این روزهای پر از دود و آتش و مرگ را برای فرزندان فردا تعریف می‌کنیم و سبزهایمان را به دست‌هایشان گره می‌زنیم.حیف که شما آن روز کور شده اید و خوشحالی ما را نمی‌بینید. حیف که دیگر در دست شما باتوم و چوب نیست تا حقارت و مغزهای سبکتان را پشت آنها پنهان کنید.

این روزها می‌گذرد و به فردایی می‌رسیم که دیگر جایی برای شما و هواداران شما ندارد.دنیا این طور سیاه نمی‌ماند.

دربند اما سبز

falaagh — Wed, 17 Jun 2009 23:31:49 GMT

نمی‌دانم با این روزهایی که روی دستهایمان باد کرده چه کنم!بگذارم که فراموش شود, که از یاد ببرم این گلوله ها و باتوم هایی که قلب همه ما را نشانه رفته یا نگهش دارم تا روزی برای کودکم از فصلی بگویم که سبز بود.از دل هایی که به امید جوانه زده بودند اما ...

چشم‌هایم را به روی این عکس ها و فیلم های لعنتی می‌بندم.این را که دیگر می‌توانم؟که نبینم بدن هایی که جان می‌دهند و چماق‌هایی که به سر و صورت کسانی فرود می‌آید که فقط و فقط به دنبال حق خواهی رای شان به میدان آمده اند.که نبینم چهره‌های حقیر چماق به دست ها را.حقیرهایی که قدرت را به هر قیمتی می‌خواهند.

گوش هایم را می‌گیرم تا نشنوم این حرف‌های بی ارزش را, این صداهایی که ذره ایی اعتماد به نفس و صداقت ندارند اما وقیح اند.این را که می‌توانم؟که روزم را با شنیدن اسم هایی که شب پیش دستگیر یا کشته شده اند شروع نکنم.

اما نه, نه چشم هایم را می‌بندم و نه گوش‌هایم را می‌گیرم.این همان است که می‌خواهند. این روزها بیشتر و بهتر می بینم و می شنوم .

از این آزادی نزدیک به مطلق هم چیزی نمی‌خواهیم.جز خواندن همام اسمی که روی برگه های رای نوشتیم. جز چند روزنامه و سایتی که خواندنشان برایمان غیر مجاز شده.جز همین sms و موبایل هایی که هر شب از 6 تا 12 قطع می‌شود.بقیه اش ارزانی شما و آن 24 میلیون هوادار!!! خس و خاشاک را چه به آزادی!آن هم نزدیک به مطلق!؟

لطفا رنگ سبزمان را هم به لجن نکشید.این برای ماست.رای مان را به نام خود خواندید,حداقل بگذارید دلخوش "سبز" مان باشیم تا روزی که شما از قدرت ارضا شده باشید.

21 تمام

falaagh — Fri, 22 May 2009 22:04:18 GMT

می‌نویسم 21 تمام و شروع 22 سالگی.به این فکر می‌کنم که هنوز خیلی جوان هستم.سن زیادی ندارم و کلی فرصت برای تجربه کردن و دیوانگی دارم.اما...

همین "اما" کار و خراب می‌کنه! چند وقت پیش که داشتم همین ها را برای یکی از دوستان تعریف می‌کردم و می‌گفتم دوست دارم برم کلاس "تدوین" ببینم چه طوره.گفت"دیگه 18 ساله نیستی که فرصت داشته باشی هر چیزی رو بخوای تجربه کنی.الان باید دقیقا بدونی چی می‌خوای و بیفتی دنبالش تا بهترینش بشی"

اما من هنوز نمی‌دانم دقیقا "چی" می‌خواهم...

اما تو باور نکن

falaagh — Fri, 08 May 2009 00:21:18 GMT

نمی‌شود نوشت خیلی چیزها را، نمی‌توان نوشت، گندش بزنند. عاشق بشوم، نمی‌نویسم، فارغ بشوم، نمی‌نویسم، دیوانگی کنم، نمی‌نویسم، گریه کنم، نمی‌نویسم، شاد باشم، نمی‌نویسم.

بعضی حرف‌ها بدجور روی دل آدم می‌ماند، آن‌ها را هم نمی‌نویسم. می‌دانم چند روز بعد پشیمان می‌شوم که چرا نوشتم، این‌که چه‌قدر امروز روز بدی بود، از آن روزهایی که انگار یک پتک می‌خورد توی سرت و چه‌قدر خوب نیستم و ناآرامم این روزها، با وجود ظاهر نسبتا آرامم در چشم آنهایی که این روزها مرا دیده‌ اند!

خسته شدم ...

پ.ن: این پست از وبلاگ"یک پنجره" عطا صادقی کپی شده. از بس که شبیه حال این روزهای منه...