روی جاده خودم

"نه" گفتن و "نه"شنیدن

falaagh — Sat, 07 Nov 2009 22:02:18 GMT

چندان رابطه‌هایی را که روی مانیفست " تا هستی،هستم" شکل می‌گیرد و صرفا از روی عادت و ترس از تنهایی، ادامه پیدا می‌کنند را نمی‌پسندم و جسارت "نخواستن" و "نه" گفتن را بیشتر دوست دارم. جایی که "تو" تصمیم می‌گیری زندگی و رابطه‌ات را به کدام جهت بچرخانی و با که بیشتر معاشرت کنی و چه کسی را موقت یا دائم از زندگی‌ات دور کنی. این کار به من نوعی ، احساس "زنده" و "موثر" بودن می‌دهد. اما درست به اندازه لذتی که از "نه" گفتن می‌برم از نه شنیدن می‌ترسم. از اینکه من چیزی را بخواهم و جوابش "نه" باشد. اینکه دیگری خواسته‌ام را نخواهد در مواقع حاد! می‌تواند من را ویران کند. اما یادگرفتم که "نه" گفتن هم راه و روشی دارد. راه و روشی که رعایت کردنش حداقل می‌تواند خودم را از کینه و دلخوری در امان نگه دارد و روزگار مجبورم نکند به پرداخت تاوانی سنگین برای یک لحظه بی‌احتیاطی و بی‌حواسی.

* دیگر روزهای نبودت را نمی‌شمارم که هر چه این روزها می‌گذرد و هوا رو به سردی می‌رود بیشتر دلتنگ و نگرانت می‌شوم و وقتی تو را تصویر می‌کنم در اتاقی کوچک و نمور، سرگیجه می‌گیرم از این حجم غیر قابل تصور بی‌عدالتی. اما خوب می‌دانم که تو آرامی و زیر لب قرآن می‌خوانی...

زیر لب دعا می‌خوانم

falaagh — Fri, 23 Oct 2009 12:07:18 GMT

اسم‌ها را یکی یکی به زبان می‌آورم،زیر لب دعایی کوتاه می‌خوانم و دانه درشت تسبیح سبزم از میان انگشتم می‌افتد. می‌گویند زود رهایشان می‌کنند و من به دستگیری هنگام خواندن دعای کمیل فکر می‌کنم و دوست دارم فریاد بزنم... به محمدرضا جلایی‌پور فکر می‌کنم که هنوز یک ماه بیشتر از آزادی‌اش نگذشته است که باز به دستانش دستبند زدند آن‌ هم به جرم خواندن دعای کمیل. به یاد فاطمه شمس می‌افتم و برایش آرزوی صبر می‌کنم... صدای خنده محبوبه توی گوشم می‌پیچد چهره محسن همیشه مهربان و نگران جلو چشم‌هایم می‌آید و گریه‌ام می‌گیرد... می‌گویند زود رهایشان می‌کنند... اسم‌ها را گفته‌ام و به نام کسانی رسیده‌ام که ماه‌‌‌‌‌ها است که در بندند و استوار، زیر لب دعا می‌خوانم و دانه درشت تسبیح سبزم از میان انگشتم می‌افتد...

خبرها روی سرمان خراب می‌شوند و حتی فرصت آخ گفتن هم نداریم. نفس‌مان را در سینه نگه می‌داریم و آهی می‌کشیم کوتاه و قلبمان تیر می‌کشد از تیزی بی رحم این روزها و زمان‌دارانش...

*پی نوشت: در آخرین خبرها آمده که محمدرضا جلایی‌پور را آزاد کردند. شکر...

*پی نوشت2:محسن هم آزاد شد. اما محبوبه...محبوبه...محبوبه...

مرثیه

falaagh — Mon, 13 Jul 2009 11:30:47 GMT

امروز / ما شکسته، ما خسته / ای شما به جای ما پیروز / این شکست و پیروزی به کامتان خوش باد / هرچه فاتحانه می خندید / هرچه می زنید، می بندید / می برید، می بارید / خوش به کامتان اما / این عزیز ما را هم به خاک بسپارید...

اینجا ایران است...

falaagh — Fri, 03 Jul 2009 22:04:55 GMT

احساس می‌کنم در کشوری زندگی می‌کنم که تمام عمرم بهم دروغ گفته.وقتی که به دنیا اومدم در گوشم اذان خواندند و بهم گفتند تو یک مسلمانی و اینجا جمهوری اسلامی است و به روش علوی اداره می‌شود.اما در سه هفته گذشته هر چه دیدم و شنیدم نشانی از اسلام و مسلمانی نداشت.این برخورد و زدن مردم چه فرقی با زدن حکومت طاغوت و دیگر حکومت‌های به اصطلاح ظالم داشت؟ اگر میرحسین موسوی باید پاسخگوی خون هایی که در این مدت ریخته شده باشد پس باید از امام خمینی به خاطر خون‌هایی که طاغوت کف خیابان‌ها ریخت خونخواهی کرد!

وقتی یک نظام توان امانت داری رای ملت را ندارد,مگه مشروعیتی هم برایش باقی می‌ماند؟دیگر به چه چیز این کشور باید اطمینان داشت؟ وقتی حتی بالاترین مقام یک کشور هم به جای اینکه به فکر ملت باشد نگران همفکرها و نزدیکان خودش است.اینجا ایران است....

فردایی که دیگر جایی برای شما ندارد

falaagh — Sat, 20 Jun 2009 23:42:30 GMT

از تمام امروز.از تمام دویدنهایم میان کوچه پس کوچه های ولیعصر و انقلاب و آزادی و آن گازهای اشک‌آور و فلفل و باتوم از تمام این ها می‌توانم بگذرم و بگذارم به حساب تجربه ایی گران‌بها.که به این صدای گرفته و سوزش گلو و پاهای دردناکم افتخار کنم.اما تو را هیچ وقت نمی‌بخشم.تو لعنتی,تو قاتل که دوست, برادر, خواهر و هم وطنم را می‌کشی.که آرزوهایشان را برباد می دهی. که چشمان مضطرب و نگران مادرانشان را نمی‌بینی.

برادران بسیجی دلم برایتان می‌سوزد.دلم برای آن مغزها و دنیای کوچکتان می‌سوزد.برای آن زبان و دست‌های نانجیبتان. این روزها و شب ها در خاطرمان می‌ماند تا روزی که روشنایی سحر چشم‌های شما را کور کرده باشد و ما این روزهای پر از دود و آتش و مرگ را برای فرزندان فردا تعریف می‌کنیم و سبزهایمان را به دست‌هایشان گره می‌زنیم.حیف که شما آن روز کور شده اید و خوشحالی ما را نمی‌بینید. حیف که دیگر در دست شما باتوم و چوب نیست تا حقارت و مغزهای سبکتان را پشت آنها پنهان کنید.

این روزها می‌گذرد و به فردایی می‌رسیم که دیگر جایی برای شما و هواداران شما ندارد.دنیا این طور سیاه نمی‌ماند.

دربند اما سبز

falaagh — Wed, 17 Jun 2009 23:31:49 GMT

نمی‌دانم با این روزهایی که روی دستهایمان باد کرده چه کنم!بگذارم که فراموش شود, که از یاد ببرم این گلوله ها و باتوم هایی که قلب همه ما را نشانه رفته یا نگهش دارم تا روزی برای کودکم از فصلی بگویم که سبز بود.از دل هایی که به امید جوانه زده بودند اما ...

چشم‌هایم را به روی این عکس ها و فیلم های لعنتی می‌بندم.این را که دیگر می‌توانم؟که نبینم بدن هایی که جان می‌دهند و چماق‌هایی که به سر و صورت کسانی فرود می‌آید که فقط و فقط به دنبال حق خواهی رای شان به میدان آمده اند.که نبینم چهره‌های حقیر چماق به دست ها را.حقیرهایی که قدرت را به هر قیمتی می‌خواهند.

گوش هایم را می‌گیرم تا نشنوم این حرف‌های بی ارزش را, این صداهایی که ذره ایی اعتماد به نفس و صداقت ندارند اما وقیح اند.این را که می‌توانم؟که روزم را با شنیدن اسم هایی که شب پیش دستگیر یا کشته شده اند شروع نکنم.

اما نه, نه چشم هایم را می‌بندم و نه گوش‌هایم را می‌گیرم.این همان است که می‌خواهند. این روزها بیشتر و بهتر می بینم و می شنوم .

از این آزادی نزدیک به مطلق هم چیزی نمی‌خواهیم.جز خواندن همام اسمی که روی برگه های رای نوشتیم. جز چند روزنامه و سایتی که خواندنشان برایمان غیر مجاز شده.جز همین sms و موبایل هایی که هر شب از 6 تا 12 قطع می‌شود.بقیه اش ارزانی شما و آن 24 میلیون هوادار!!! خس و خاشاک را چه به آزادی!آن هم نزدیک به مطلق!؟

لطفا رنگ سبزمان را هم به لجن نکشید.این برای ماست.رای مان را به نام خود خواندید,حداقل بگذارید دلخوش "سبز" مان باشیم تا روزی که شما از قدرت ارضا شده باشید.

21 تمام

falaagh — Fri, 22 May 2009 22:04:18 GMT

می‌نویسم 21 تمام و شروع 22 سالگی.به این فکر می‌کنم که هنوز خیلی جوان هستم.سن زیادی ندارم و کلی فرصت برای تجربه کردن و دیوانگی دارم.اما...

همین "اما" کار و خراب می‌کنه! چند وقت پیش که داشتم همین ها را برای یکی از دوستان تعریف می‌کردم و می‌گفتم دوست دارم برم کلاس "تدوین" ببینم چه طوره.گفت"دیگه 18 ساله نیستی که فرصت داشته باشی هر چیزی رو بخوای تجربه کنی.الان باید دقیقا بدونی چی می‌خوای و بیفتی دنبالش تا بهترینش بشی"

اما من هنوز نمی‌دانم دقیقا "چی" می‌خواهم...

اما تو باور نکن

falaagh — Fri, 08 May 2009 00:21:18 GMT

نمی‌شود نوشت خیلی چیزها را، نمی‌توان نوشت، گندش بزنند. عاشق بشوم، نمی‌نویسم، فارغ بشوم، نمی‌نویسم، دیوانگی کنم، نمی‌نویسم، گریه کنم، نمی‌نویسم، شاد باشم، نمی‌نویسم.

بعضی حرف‌ها بدجور روی دل آدم می‌ماند، آن‌ها را هم نمی‌نویسم. می‌دانم چند روز بعد پشیمان می‌شوم که چرا نوشتم، این‌که چه‌قدر امروز روز بدی بود، از آن روزهایی که انگار یک پتک می‌خورد توی سرت و چه‌قدر خوب نیستم و ناآرامم این روزها، با وجود ظاهر نسبتا آرامم در چشم آنهایی که این روزها مرا دیده‌ اند!

خسته شدم ...

پ.ن: این پست از وبلاگ"یک پنجره" عطا صادقی کپی شده. از بس که شبیه حال این روزهای منه...

خوی وارونه دیوها!

falaagh — Sun, 19 Apr 2009 22:27:57 GMT

* "چرا این قدر غر می زنی؟" " چرا این قدر تلخ و نا امید می می نویسی؟" می‌خواهم در اولین پست امسال جوابی کوتاه به این سوال های همیشگی بدهم. اول اینکه از روی عادتی قدیمی هر وقت به هر دلیلی سر حال نیستم سراغ نوشتن می روم تا کمی آرام بشوم.(عادتی که می خواهم ترکش کنم) پس این پست ها اغلب در چنین زمان هایی نوشته شده اند و حق دارند که غر بزنند و بی حوصله باشند.اما این را هم بگویم اصولا آدم سرخوشی نیستم که به درز دیوار هم بخندم.اما ناامید نیستم و هیچ وقت هم نبودم. حتی در بدترین شرایط هم می دانستم که روزهای دیگر و بهتری در انتظارم هستند.

* این روزها ذهنم مشغول مرور کسانی است که روزی دوست هایم بودند اما حالا دیگر کاری به کار هم نداریم.غصه نمی خورم و می دانم که دوست ها و دوستی ها تا ابد ادامه پیدا نمی کنند و بهانه های زیادی هم می شود برای دیگر دوست نبودن پیدا کرد اما… دقیقا همین "اما" است که مرا درگیر کرده است.

*خواندن بیانیه مایلی کهن تیر آخری بود برای اینکه بدانیم در چه فضای پر از سوتفاهم و مریضی زندگی می کنیم.که مربیان رده بالای! فوتبال این کشور هنوز به سبک لات های دهه 40 حرف می زنند, انتقاد پذیر نیستند و نقطه ضعف های خود را به حضور و توطئه‌ی دست های همیشه پنهان نسبت می دهند. تمام این ها را اضافه کنید به فروش تاسف انگیز اخراجی ها و حرف های کارگردانش در دفاع از این فیلم مبتذل! ما چرا و چه وقت این قدر مریض شدیم؟ این قدر عصبی و بی منطق.انگار وقت آن رسیده که بنشینیم و دوباره همه مفاهیم و ارزش ها را برای خودمان تعریف کنیم.

حوالی خواب های ما سال پر بارانی بود

falaagh — Thu, 19 Mar 2009 11:49:02 GMT

هنوز نفهمیده ام که بر اساس کدام قانون نانوشته ایی آخرهر سال ناخودآگاه خودمان و کارهایی که کرده و نکرده ایم را روی ترازو می گذاریم و شروع به وزن کشی و قضاوت می‌کنیم.کارهایی که دوست داشتیم انجام بدهیم ولی نتوانستیم و کارهای نبایدی که انجام دادیم و ...

همیشه در آستانه ورود به سالی جدید احساس می‌کنیم و شاید فقط آرزو می‌کنیم که این سال جدید همانی باشد که می‌خواهیم. پر از خوبی و لبخند.پر از دوستی و شادی.پر از موفقیت و احساس خوب خوشبختی.سالی که عاشق بشویم و عاشقی کنیم.بدون غصه و غم . بدون بوی مرگ و احساس کسالت بعد از جدایی. اما هیچ اتفاق خاصی نمی افتد و ما همچنان صبوری می کنیم تا شاید سال بعد...اما می‌دانیم که سال بعد و بعد تر هم تلفیقی ایست از تمام این احساس های متضاد و از دست دادن ها و اندکی به دست آوردن.پر از دوست داشتن و بریدن از دوستی ها.سازگاری و سازگاری و سازگاری برای چشیدن طعم بی طعم زندگی.

سال 87 هم مانند دیگر سال های گذشته و حتی آینده میان سال ها و روزهای عمر گم می‌شود و در بهترین حالت ممکن جز چند اتفاق کوچک چیز دیگری از آن را به یاد نمی‌آوریم.

* فقط آرزو می‌کنم سال 88 سال معتدل تری برای همه ما باشد.همین.